من : نگاهش میکنم میرم تو منظومه سبز چشماش و میگم نه واسه من مسکنِ.
- واسه خاطر بینی ات میگم وگرنه که خنده هات واسه منم مسکنِ.
+ هر دو میدونیم چقدر احمقانه و مسخره بود انتهای جملش .
برچسب: نویسنده: غزل میرزایی تاريخ: دوشنبه 22 خرداد 1396 ساعت: 1:23